Dwa miesiące temu powstał ostatni wpis, a w tym czasie zmieniło się bardzo wiele.
1. Przede wszystkim mieszkamy już na swoim. Jestem Panią swojego domu i choć wiele nam jeszcze brakuje, to uwielbiam każdy kąt. Bo jest nasz. Bo jest taki, jaki sobie wymarzyliśmy. Bo nie jedno musieliśmy poświecić, by znaleźć się w miejscu, w którym teraz jesteśmy. Bo włożyliśmy w niego ogrom pracy, a to docenia się najbardziej.
2. Moja Zosia nie jest już nieporadnym bobasem, ale stała się dużą dziewczynką, która stawia swoje pierwsze samodzielne kroczki przy meblach, coraz dłużej stoi bez trzymania, uwielbia się przytulać, dawać słodkie buziaki i podrygiwać w rytm muzyki. Jest charakterna i czasem pokazuje swoje rogi, ale każdy jej uśmiech wynagradza gorsze chwile. Lada moment skończy roczek, a ja każdego dnia zastanawiam się, kiedy tak urosła i jak to możliwe, że czas przy dziecku pędzi jak szalony.
3. Nabrałam dystansu do otaczającego mnie świata, do blogosfery. Nie podążam już ślepo za trendami wyznaczanymi przez topowe blogerki parentingowe, nie interesują mnie te wszystkie aferki i problemy omawiane przez wszystkich i na wszystkie sposoby, a ilość lajków i hejterów nie jest wyznacznikiem sympatii. Nie biorę udziału w matczynym wyścigu szczurów (czyt. dzieci), które pierwsze wstało, ma więcej zębów, więcej mówi, ma takie czy inne umiejętności. Dla mnie moje dziecko jest wyjątkowe bowiem każdego dnia zaskakuje mnie nowymi umiejętnościami, a każda z nich niezwykle mnie wzrusza. Nie mam potrzeby porównywania się z innym, jak przyjdzie na nią czas zacznie chodzić, mówić pełnymi zdaniami poprawną polszczyzną i posiadać pełne uzębienie, póki co jest słodkim 11 miesięcznym brzdącem :)
4. "Jestę magistrę"
Nie mam specjalnych zdjęć do tego posta, dlatego pokażę Wam nasz weekend w skrócie :)
.JPG)
