Spcery ku zachodzącemu słońcu

Zosiak uwielbia spacery. To jedyny czas w ciągu dnia, kiedy mój Aniołek śpi. A więc spacerujemy. Potrafimy chodzić od karmienia do karmienia, zwiedzając okolicę i obserwując zmieniającą się aurę na dworze. Gdy zaczynałyśmy pogoda była cudowna, 35 stopni, słońce,  jednak dla takiego maluszka było to meczące i na spacery wychodziłyśmy po 18, gdy słońce chyliło się ku zachodowi. Teraz cieszymy się wyjątkowo piękną złotą jesienią, gdy kolorowe liście szeleszczą pod butami, a wiatr ruszając gałązkami drzew szumi i usypia  moje maleństwo.

Rosnę..

Ze względu na to, że Zosia urodziła się taka malutka, waga stała się naszą przyjaciółką. Ważyłyśmy się po jedzeniu, przed jedzeniem, rano, wieczorem, po kąpieli. Ale są efekty!! Dziś ma niecałe 11 tygodni i waży 5280 gram :) Dorównała wagowo do rówieśników, co strasznie mnie cieszy :) Co niektórzy śmieją się, że mama ma "smalec w cyckach", ale widok tej uśmiechniętej, najedzonej buzi to najwspanialszy widok na świecie.

Początkowo nie byłam zwolenniczką karmienia piersią. Całą ciążę wręcz zarzekałam się, że nie będą tego robić, co doświadczonym mamom może wydać się dziwne. Mnie jakoś to odrzucało. Jednak do czasu, gdy po porodzie przystawili mi to małe zawiniątko do piersi. Przyssała się i poczuła mamusine mleko w tych malutkich, drobniutkich usteczkach. Fakt początkowo, trzeba mieć duuużo cierpliwości, bo dziecko wypija mniej niż łyżkę stołową, dlatego jest ciągle głodne, ale teraz po 2 miesiącach macierzyństwa, uważam że to wspaniałe uczucie. Ta bliskość. Wielkie wpatrzone w ciebie jak w obrazek oczy, wymiana  uśmiechów, czułe słowa, to wszystko sprawia, że jest to chwila wyjątkowego zbliżenia. Podczas karmienia piersią mam wrażenie, jakbym była z moim skarbem w magicznej kuli, czuje pełnię szczęścia i zapominam o całym świecie

Maleńka istota

Sierpień minął nam niespodziewanie szybko. Lato było naprawdę upalne, a Zosiak w pierwszym miesiącu swojego życia była prawdziwym aniołkiem, tylko jadła i spała.

 Uwielbia jeść, dlatego szybko zaczęła nadrabiać niską wagę urodzeniową. Początkowo miałyśmy problem w tym, w co się ubrać, bo wszystkie rzeczy były za duże. Nie spodziewałam się, że ona będzie aż taka malutka. Nic na to nie wskazywało. W 36 tygodniu ciąży okazało się, że Zosia przestała przybierać na wadze w moim brzuchu - podejrzenie Hipotrofia Asymetryczna. Padł na mnie blady strach. Ta ciąża była spełnieniem moim marzeń i od samego początku komplikacje się mnożył, jednak na końcu ciązy byłam przekonana, że wszystko ok,że pokonałyśmy wszystkie trudności a tu nagle CIACH! Było to dla mnie jak grom z jasnego nieba. Wizja pobytu w szpitalu do końca ciąży wcale nie poprawiała mojego nastroju. Strach, niepokój, płacz. A jednocześnie ta głupia ciekawość, która nie pozwoliła mi nie sprawdzić diagnozy w internecie. To chyba jedna z głupszych możliwości w takiej chwili. Najczarniejsze wizje, straszne scenariusze. Na szczęście wszystko dobrze się skończyło. Zosia urodziła się zdrowa, w 38 tygodniu, dostała 10/10 punktów, a ja stałam się najszczęśliwszą kobietą pod słońcem.

Taki chillout w szpitalu

Byłam taka malutka. Okruszek. Ociupinka.

Mama mimo to od początku stroiła mnie takie cudeńka :)

Cały świat kręci się wokół niej..

1 sierpnia 2013 roku na świat przyszło moje długo oczekiwane maleństwo - Zosia, Zośka, Zofia, Zosieńka, Zocha, Zochna... Mój kochany ZOSIAK :) Urodziła się o 12.34 za pomocą cesarskiego cięcia i ważyła zaledwie 2450 gram. Mimo tak maleńkiego ciałka krzyczała, ile sił w płucach i już wiedziałam, że wdała się w mamę. Moment naszego pierwszego dotyku, już nie tego przez brzuch był magiczny, do końca życia zapamiętam ciepło jej ciałka na moim policzku. To niesamowite uczucie ogromu miłości, radości, dumy, poczucia odpowiedzialności spada na Ciebie w jednym momencie. Wtedy poczułam, że jestem mamą. Mamą tej maleńkiej istotki, która całkowicie zawładnęła moim światem, wywróciła je do góry nogami i kręci nim na wszystkie strony

Szkoła rodzenia - 30 tydzień ciąży

3 tygodnie przed porodem

Ona - moja Zosia, cała moja