Ciuchy i ciuszki

Uwielbiam co rano otwierać Zosiakową szafę i wybierać ubranka, które jej założę. Znajdują się w niej zarówno różowo-pastelowe dziewczęce sukieneczki, małe kopie "dorosłych ubrań", jak i kolorowe dresy. Nie ważna jest dla mnie cena czy marka. Kupuję w secondhandach, przez internet, w sieciówkach, w markowych sklepach, a ostatnio również u poznanych dzięki prowadzeniu bloga kreatywnych mam, które potrafią szyć (czego bardzo im zazdroszczę) i tworzą mini cuda dla dzieciaczków. Są tylko dwa warunki. Pierwszy: ubranko musi mi się po prostu podobać, bo póki Zosia jest mała to ja decyduje, o tym, jak będzie wyglądać. A przyznam się szczerze, że odkąd jestem mamą córeczki to oszalałam na punkcie róży, tiulów i koronek, które moim zdaniem idealnie pasują dla małych panienek, bo jak nie teraz to kiedy, będą mogły ubierać się "dziewczyńsko"? Zwłaszcza, że u takich maluchów tylko strój mówi coś o ich płci. Drugi: muszą być wygodne, bo Zosia spędza w nich cały dzień (choć często w ciągu dnia muszę ją przebierać, bo ostatnio je CAŁĄ SOBĄ). Nie stroję jej specjalnie na potrzeby zdjęć na bloga, więc nie mogą krępować ruchów przy przekręcaniu z brzucha na plecy i odwrotnie, czy mieć jakiś wymyślnych guzików i aplikacji, które przeszkadzałyby w pełzaniu. 

Nie mamy ubrań na specjalne okazje. Jak mam ochotę od 8 rano Zosiak paraduje w tiulowej sukni z opaską na głowie mimo, że cały dzień spędzamy w domy. By z kolei innego dnia pojechać na koleżeńską kawę w dresach. Ot tak. W końcu kobieta zmienną jest.

 Sukienka - Zara

Rajstopy - KappAhl

Opaska - Mum&Baby Style 

Buciki - NEXT - sh

Koszula - Gap - sh

Spodnie - NEXT - sh

Adidasy- H&M - sh

Opaska - Allegro

Oni.

Często obserwuję, jak się wobec siebie zachowują. Jak ona wpatruje się w niego jak w obrazek. Jak on kładzie się koło niej na kocyku, daje buziaka i mówi "Kocham Cię, Zofijo!". Gdy opowiada jej bajkę "Dano, dano temu, za górami była sobie ksieżnika Zosia, co nie słuchała Olusi, była niegrzeczna, bo pluła i rzygała", śpiewa piosenki i opiekuje się nią niczym starszy brat. Gdy broni jej jak niepodległości, grożąc wszystkim napotkanym, którzy zagadują Zosiaka, że to jego Zosia i mają do niej nie mówić, nie dotykać jej i najlepiej wcale na nią nie patrzyć. Mam nadzieję, że więź która się miedzy nimi wytworzyła, z roku na rok będzie się tylko umacniać, by kiedyś potrafili wskoczyć jeden za drugim w ogień...

Odstawiona

Zosia od piersi odstawiła się sama. Tak z dnia na dzień. Nie wiem, czy to przez zęby, rozszerzenie diety, czy może jeszcze coś innego, ale przestała pić mamusine mleczko. 

Powiem Wam szczerze, że obawiałam się tego momentu. Tego czy Zosia będzie umiała zasnąć, bo do tej pory zawsze zasypiała przy piersi, ile razy będzie się budzić w nocy, domagając się butli, którą trzeba przygotować i nie wystarczy już przyłożenie dziecka do siebie i rozpięcia nocnej koszuli, czy nie będziemy miały problemu z dobraniem odpowiedniego mleka, czy mój organizm to zaakceptuje i zaprzestanie produkcji? Jednak moje obawy były nieuzasadnione. Zośka na mleku modyfikowanym śpi jak aniołek, budząc się tylko raz o 5.30 na mleko, po czym zasypia jeszcze do 8.30 (pamiętacie wcześniejsze 17 pobudek, w nocy?). Mój organizm bez problemu przystosował się do nowej sytuacji - dziś, tydzień po odstawieniu, mleka już praktycznie nie mam, a zasypianie idzie nam zaskakująco łatwo. Zośka najczęściej już w połowie butelki odlatuje do krainy snów, jednak jak na prawdziwego głodomora przystało wypija całe 180 ml mleczka, potem wystarczy dać smoka, położyć koło głowy Zosiakową nionię, pogłaskać, chwilę się poprzytulać, pocałować w czółko i dziecko śpi. Więc póki co widzę same zalety mleka modyfikowanego i tylko czasem brakuje mi tej bliskości, którą zapewniało nam karmienie piersią, ale i to sobie rekompensujemy, bo Zosia jest chyba jeszcze najbardziej wytulona, wypieszczona i wycałowana niż do tej pory.

Kulka w kulkach

Niedzielne popołudnie spędziliśmy całą rodziną w parku zabaw. Śmiechom i chichom nie było końca, a Zośka była w siódmym niebie :) Najbardziej spodobały jej się kulki -  kolorowe idealne do obciamkania i gryzienia.

Pół roku razem

Dzisiaj Zosiak skończył pół roczku! Z tej okazji zaprzyjaźniona para fotografów, którzy są z nami w najważniejszych momentach życia, zaproponowała sesję zdjęciową - efekty już wkrótce na blogu!
A tym czasem, pokaże wam zdjęcie zza kulis.

Nowe fakty:

• waga: 7800 gram
• wzrost: 73 cm 
• przekręcam się już bez problemu z brzucha na plecy i z pleców na brzuch 
• pełzam 
• piszczę, śmieję się w głos i kwiczę
• pluję, robię balony ze śliny, gryzę
• od dwóch dni jestem na mleku modyfikowanym, bo mleko mamusi mi już zbrzydło 
• pobiłam nowy rekord w nocnych pobudkach: 17 razy w ciągu nocy !!!
• uwielbiam rozmowy o 4 nad ranem

 

Psia niania

Wraz z pojawieniem się na świecie Zosi, nasza spanielka, z rozpuszczonego przez nas do granic możliwości psa, zmieniła się w prawdziwą psią nianię. Od samego początku, małe zwiniątko wzbudzało w niej bardzo pozytywne uczucia. Jej ulubionym miejscem do spania, z naszego łóżka stało się miejsce pod kołyską Zosi, a gdy jednego dnia zauważyła, że dziecka w niej nie ma, zaczęła szczekać na cały dom, jakby w obawie, że ktoś ją ukradł. Początkowo fascynacja była jednostronna, ale teraz, gdy Zosiak jest już coraz większy, Lilka stała się idealnym kompanem zabaw, za którym świetnie pełza się po mieszkaniu, ciągnie za uszka albo daję do zjedzenia swoja chrupkę.

A wy co sądzicie, o zwierzątkach przy małych dzieciach?

Chwilo trwaj.

Mam wrażenie, że odkąd jestem mamą czas biegnie nieubłaganie szybko. Dopiero, co Zosia pojawiła się na świecie, a za tydzień będziemy świętować pół roku razem. Nie wiem kiedy to minęło. Wiem tylko, że chciałabym, żeby czas zwolnił, bym dłużej mogła cieszyć się tymi uśmiechami, które co rano budzą mnie ze snu, malutkimi stópkami, które nienawidzą spać w skarpetkach, czy rączkami codziennie badającymi moją twarz. W nieskończoność obserwować jej minki, które robi gdy śpi, czuć ten niesamowity zapach bobasa, przytulając się do niej w nocy i widzieć te pełne zaufania spojrzenia...

Niektórzy powiedzą, że jeszcze całe życie przed nami, że jeszcze się napatrzę, nawącham, nacieszę... Jednak ten czas już nigdy nie wróci. Moja Zosia, już nigdy nie będzie taka malutka. Z czasem dorośnie, stanie się samodzielna, będzie gonić za przygodą, a otaczające ją koleżanki staną się dla niej wszystkowiedzącą wyrocznią. Dlatego jak gąbka chłonę każdą chwilę, zapamiętuje i zatrzymuję w serduszku, by w przyszłości wspominać, te cudowne chwile, gdy Zosia była jeszcze malutką istotką, dla której mama i tata byli całym światem.